مرحوم علامه محمد تقي جعفري

بعد از ساعتي بحث سنگين فلسفي ، با فيلسوفان بزرگ ، فرمودند:

حالا بگوئيد عزيزي بيايد و چكيده ي سخنان من را در يك جمله بگويد !

بگوييد مرثيه خوان بيايد و بگويد السلام عليك يا اباعبدالله.

اين جمله ، چكيده ي همه ي اين بحث هاي سنگين است.

ای زهر ممنونم ، صفا آوردي امشب !

اي سينه زن كه هستي ، بي طاقت ابالفضل(ع)

اي آن كه خو گرفتي ، با هيئت ابالفضل(ع)

مستحضري كه آقا ، كارش گره گشائي است

گو مشكلات خود را ، با حضرت ابالفضل(ع)

...

تا نفس می کشم و از می ساقی مستم

ریزه خوار پسر حضرت زهرا (س) هستم

گرچه در بین غلامان حسين (ع) ، رسوايم

باز با اين همه دل را به نگاهش بستم

آخر اي اهل ادب ، با چه زباني گويم ؟

تا قيامت ره اربابْْ حسين مي پويم

...

هر که محبت نداشت ، رو به تباهي است

شدت عشق حسين ، لايتناهي است

بوي عزاخانه هست ، عطر ملائک

فرش حسينيه ها ، عرش الهي است

فاطمه ، خود ، مرثيه سراي حسين است

سينه زني هاي من براي حسين است

...

آقا کجايي ؟!

رهبرمون پير شد !

فتنه ها زياد شدن و تنهائيم !

دارن ما رو مسخره مي کنن ، ميگن کو آقاتون ؟!

آقا ، جان مادرت !

من که از روز ازل با غم تو (مي) خوردم

ناي گفتن نبود بس که پياپي خوردم

من نگويم که تويي عذر گناهم اما

تو بگو جرعه ي بي ياد رخت ، کي خوردم ؟!

...